A A A

SAM 1895 CopyPierwszymi właścicielami majątku w Borkówku był w latach 1575-1601 ród von Jatzkow. Był to jeden z ich 11 majątków otrzymanych z tytułu lenna.

Do 1756 roku część Borkówka należała do kompleksu roszczyckiego, będącego własnością rodziny Krockow. 

W pierwszej połowie XVIII wieku właścicielem został hrabia Sigismund von Roedern (marszałkek dworu w Berlinie). W tym czasie powstało pierwsze założenie dworskie i folwarczne, oddzielone od wsi drogą, która prowadziła do Zwartowa. Po prawej stronie od dworu znajdował się dziedziniec folwarczny, wokół którego powstały budynki gospodarcze. Założono również park poprzez luźne nasadzenie drzew.

W 1769 r. majątek nabyli kuzynowie hrabiego – Nikolaus Heinrich von Weiher z Gęsi i kapitan Philipp Georg von Weiher za sumę 19 tysięcy talarów. Philipp po siedmiu latach wykupił część Nikolausa i został jedynym właścicielem Borkówka. Nabył również młyn w Bergenzin (Bargędzino) i część zabudowań od hrabiego von Krockowa, a następnie zabrał się do przeprowadzenia melioracji. Philipp Georg von Weiher stracił wzrok i zmarł w 1792 r. w Godętowie. W testamencie kapitan przekazał swoje dobra na obydwu synów najsatrszego brata Bogislawa Theodora - Franza Ferdinanda von Weiher i radcę finansowego z Berlina Johanna Heinricha von Weiher. Jeszcze jednym spadkobiercą został syn najmłodszego brata Nikolausa Christopha von Weiher z Bukowiny Franz Adolph Weiher. Przekazał on prawo własności do Borkówka kolejnym kuzynom i dalszej rodzinie. Franz zmarł 24 sierpnia 1797 r. Od tego momentu jedynym właścicielem Borkówka został radca finansowy Johann Heinrich con Weiher. W marcu 1799 roku cały majątek sprzedał za 24 tys. talarów Fryderykowi Wilhelmowi Bogusławowi von Bonin, który z kolei odsprzedał go Paulowi Albrechtowi von Wittke. 25 września 1801 r. podpisana została umowa sprzedaży majątku (na sumę 7 050 talarów). Nowym gospodarzem został Karl Wilhelm von Koss z Żelaznej. Od von Kossa Borkówko kupił w 1804 r. Karl Timreck. 

SAM 1875 CopyPo Karlu kolejnymi właścicielami byli: jego kuzyn Friedrich Timreck (1819 r.), brat Fryderyka Ferdinand Timreck (1836 r.) oraz wdowa Timreck, z domu Reitzke. Po jej śmierci majątek przejął jej brat Julius Neisske (w 1873 r.). Od 17 września 1896 r. kolejnym właścicielem został bratanek Juliusa, Arthur Niesske. Wartość majatku znacznie wzrosła w latach 1801-1873 - do 60 tys. talarów. 

Dwór w Borkówku został wybudowany w 1733 r. Kroniki rodzinne informowały o tym, że od 98 lat w tym dworze nie narodziło się żadne dziecko. Mówiło się o tym, że dwór jest przeklęty. Jednak Arturowi w 1902 r. urodził się syn Hans Joachim Niesske.

W 1910 r. Niesskowie sprzedali Borkówko i przenieśli się do pobliskiego majątku w Borkowie. Nowymi właścicielami została rodzina von Viehstädt. Państwo Viehstädt miało dwóch synów - Christiana i Hansa-Georga i córkę Rosemarie. Za ich czasów folwark znacznie rozbudowano. Powstały nowe budynki gospodarcze, w tym owczarnia z obszernym wybiegiem oraz duże kurniki. Około 1920 r. przystąpiono również do budowy nowego, okazałego dworu, którego wnętrza było bogato zdobione. Z obszernego hallu gdzie ulokowano okazały kominek, główne wejście prowadziło do pomieszczeń reprezentacyjnych, na prawo zaś do gabinetu.

W 1936 r. w rodzinie Viehstädt zdarzył się tragiczny, owiany wielką tajemnicą wypadek. Chrisian, syn właścicieli majątku, popełnił samobójstwo w dniu ślubu swojej siostry z bronii myśliwskiej. Miał zaledwie 16 lat. Został pochowany w pobliskim lesie, a miejsce to otoczono granitowym głazem. O właścicielach majątku mówiono, że należali do loży masońskiej. Stało się to przyczynkiem do licznych rozmów i plotek na ich temat w całej okolicy. Tragiczna śmierć Christiana jeszcze pogłębiła owe plotki. 

Rodzina Viehstädt w trzy lata po tragedii opuścili Borkówko i wyjechali do Niemiec.

SAM 1869 CopyPo II wojnie światowej majątek przeszedł na własność Skarbu Państwa. Około 1960 r. właścicielem zespołu dworsko-parkowego i części gospodarstwa został Konstanty Sejko, który użytkował budynki, ale nie dbał zbytnio o ich utrzymanie. Majątek z biegiem czasu popadł w ruinę. Park zarósł a ścieżki spacerowe się zatarły.
W 1990 roku majątek odkupiła Mirosława Sekuterska, która mieszkała we Władysławowie.
Nowa właścicielka miała wielkie plany, co do dworu i jego otoczenia. W 1991 r. przystąpiono do remontu budynku, który ograniczono jedynie do wymiany pokrycia dachowego, na resztę niestety nie wystarczyło środków. W tym czasie w jednym z pomieszczeń zamieszkali znajomi pani Mirosławy. Zaoferowali oni swoją pomoc w odrestaurowaniu dworu. Planowali rozpocząć działalność gastronomiczno-hotelarską. Tymczasem upływały miesiące a budynek dalej czekał na remont. W międzyczasie postanowiono uruchomić studnię głębinową, która znajdowała się przez budynkiem dworu, jednak złe obliczenia spowodowały, że naziemna obudowa runęła w dół studni i przestała ona istnieć na dobre. Czekając na wymarzony remont mieszkańcy dworu założyli hodowlę kóz i kucyków oraz organizowali plenery malarskie dla studentów. W 1994 roku mieszkańcy opuścili dwór. Obecnie budynek jest w opłakanym stanie.
W 1966 r. z pobliskiego lasu ukradziono głaz upamiętniający miejsce pochówku Christiana von Vichstaedta.

 

Źródła:

  • Urlich Dorow Zapomniana przeszłość. Upadek pomorskich majątków rolnych na przykładzie powiatu lęborskiego, Pruszcz Gdański 2010
  • Irena Elsner Dzieje Gminy Choczewo do 1945 roku, Amberg 2012
  • Gertruda Pierzynowska Dwory, parki i folwarki Kociewia i Kaszub, Tczew 1998
  • Marzena Szypulska-Kimilu, Dworki i pałace w gminie Choczewo, Choczewo 2003
  • Wykaz obiektów nieruchomych – stan na 02.03.2016 r. – www.ochronazabytkow.gda.pl

Zdjęcia:

  • Wizytacja terenowa 06-06-2015 r.