A A A
0.00 (0 głosów)

Ocena

ocena

Pałac Damnica

Kategoria: Gmina Damnica

Damnica wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1407 r. Pierwszymi właścicielami dóbr damnickich byli pomorscy feudałowie von Stojentin. W 1469 r. bracia Klaus i Lorenz von Stojentin otrzymali nadanie od księcia Eryka. W latach 1485 - 1585 właścicielami byli przedstawiciele rodu von Schwave. Po wojnie 10-letniej stały się własnością Daniela Hebrona, który pochodził ze Szkocji. Był on synem Aleksandra Hebrona, hrabiego Bothwell, zwolennika Marii Stuart, który po jej uwięzieuniu musiał opuścić Szkocję. Po śmierci Daniela majątek przeszedł na własność jego syna, Fryderyka. W rękach rodziny Hebron majątek pozostał do 1717 r. Następnie kolejny dziedzic, Ernest sprzedał majątek generałowi Johannowi von Hainsky. Poprzez małżeństwo córki Siegfrieda von Hainsky Henerietty Dorothey dobra damnickie przeszły w posiadanie von Puttkamerów. W 1835 r. majątek kupił podpułkownik Heinrich Karl Philip von Damintz. Kolejnymi właścicielami byli: Richard von Blankensee (1884), Karl von Gamp (1910), Klara von Gamp Massaunen (1924), Armster Camp (1938). Karl von Gamp został wyniesiony przez cesarza Wilhelma do godności barona von Gamp-Massaunen. Karl von Gamp prowadził szeroką działalność polityczną, będąc m.in. członkiem Reichstagu. Jego prawnik prowadził sprawy znanej firmy farmaceutycznej Bayera (ta sama firma, która obecnie najbardziej znana jest z produkcji aspiryny). Z firmą tą w późniejszym czasie związał się dodatkowo poprzez związek małżeński z Klarą, która była córką właściciela firmy. Córka Karla i Klary – Ilza wspólnie z mężem Karlem Armsterem byli ostatnimi przedwojennymi właścicielami Damnicy.


Pałac w Damnicy został zaprojektowany na zlecenie właściciela Richarda von Blankensee według projektu znanego architekta niemieckiego Gustawa Knoblaucha na przełomie XIX i XX wieku. Jako budowa eklektyczna nosi w sobie elementy różnych stylów historycznych, jednocześnie wprowadzając do wnętrza elementy nowoczesności „fin de siècle", jakim była secesja. Sala zwierciadlana z bogato malowanym plafonem z wyobrażeniem alegorycznych postaci symbolizujących pory roku zachowała swój pełny wystrój. Z kolei gabinet myśliwski zdobiony jest malowidłami, które prezentują zwierzynę miejscowych lasów. Żyrandol w holu oraz witraż przy wejściu głównym prezentują wysokiej klasy wyroby w stylu secesyjnym. Ciekawostką jest wysoka palma, dla której wybudowano przeszkloną kopułę. Przywieziono ją w 1919 roku z Palestyny. Pałac otoczony jest okazałym parkiem.


Obecnie od wielu lat pałac jest siedzibą Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Marynarza Polskiego.

 

Artykuł: Szkoła niebezpieczna dla niepełnosprawnych dzieci, 02-09-2016 r. - LINK

Artykuł: Miażdżący raport w sprawie ośrodka wychowawczego pod Słupskiem. "Nie spełnia żadnych norm bezpieczeństwa", 05-05-2016 r. - LINK


Źródła:

  • Karl-Heinz Pagel: Der Landkreis Stolp in Pommern. Lübeck 1989, S. 563–567.
  • Alicja Świetlicka, Elżbieta Wisławska, Słownik Historyczny Miast i Wsi Województwa Słupskiego, Słupsk 1998.
  • M. Mazur, H. Soja, Ziemia słupska - dzieje i kultura : objaśnienia do mapy etnograficzno-historycznej powiatu słupskiego, Słupsk 2003.
  • J. Maziejuk, Pałace i dwory ziemi słupskiej, 2011.
  • Program opieki nad zabytkami powiatu słupskiego na lata 2009 - 2012.
  • Rejestr zabytków nieruchomych, stan na 01-09-2016.

 

Zdjęcia:

  • Wizytacja terenowa 02-05-2017 r., autor: Nina Herzberg
Zespół pałacowo-parkowy
Skład zespołu pałac, park
Obiekt opisywany Pałac
Stan zachowania Niszczejący
Zastosowanie Siedziba Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego im. Marynarza Polskiego
Numer rejestru zabytków województwa pomorskiego 1148
Numer dawnego rejestru zabytków 240
Organ wpisujący do rejestru zabytków Wojewódzki Konserwator Zabytków w Słupsku
Data wpisu do rejestru zabytków 12-03-1987

Lokalizacja

Parkowa 7, 76-231, Damnica, Polska

Komentarze